De Internationale Criminele Politieorganisatie — INTERPOL — speelt een centrale rol in internationale politiesamenwerking. Wanneer een persoon echter in de systemen van INTERPOL wordt opgenomen, kunnen de gevolgen ernstig en onmiddellijk zijn. Een INTERPOL-notice, diffusion of andere vorm van internationale signalering kan niet alleen gevolgen hebben voor het risico op arrestatie of uitlevering, maar ook voor iemands verblijfsstatus, reizen, bankzaken, zakelijke activiteiten en professionele mogelijkheden.
Mogelijke gevolgen zijn onder meer:

• Weigering van verblijfsvergunningen of naturalisatie
• Afwijzing van visumaanvragen
• Beperkingen op bankdiensten, bedrijfsregistratie, vergunningen, accreditatie en professionele samenwerkingen
• Risico op arrestatie tijdens reizen
• Blootstelling aan uitleveringsprocedures

Aida Litigation staat personen, families en advocaten bij bij het aanvechten van verschillende vormen van INTERPOL-gegevens en internationale politiesignaleringen, waaronder:

• Verwijdering van een INTERPOL Red Notice
• Verwijdering van een INTERPOL Blue Notice
• Blokkering of herziening van een INTERPOL Yellow Notice
• Aanvechten van een INTERPOL Green Notice

Een INTERPOL-zaak vereist zorgvuldige juridische voorbereiding. De Commission for the Control of INTERPOL’s Files (CCF) past een strikt kader toe bij de beoordeling van verzoeken om toegang tot, correctie, verwijdering of herziening van gegevens die in de systemen van INTERPOL worden verwerkt. Een zwakke of onvolledige aanvraag kan de positie van de aanvrager ernstig schaden, aangezien de CCF in het algemeen dezelfde zaak niet opnieuw inhoudelijk zal beoordelen, tenzij nieuwe en relevante feiten worden ingediend. Er bestaat bovendien geen gewone beroepsinstantie waarbij een beslissing van de CCF kan worden aangevochten.

Uitlevering is een procedure met grote gevolgen die in sommige gevallen kan worden uitgevoerd zonder een behoorlijke beoordeling van het onderliggende strafdossier. Rechters kunnen uitlevering toestaan zonder de risico’s waarmee de opgeëiste persoon na overlevering kan worden geconfronteerd volledig te beoordelen. In dergelijke omstandigheden kan een beroep op internationale mensenrechtenmechanismen de enige effectieve manier zijn om het nationale proces te beïnvloeden, te waarborgen dat de zaak grondig wordt onderzocht en af te dwingen dat het mensenrechtenrecht naar behoren wordt meegewogen.

Betrokkenheid van internationale mensenrechtenmechanismen, zowel intergouvernementeel als niet-gouvernementeel, kan deel uitmaken van een bredere verdedigingsstrategie of dienen als een zelfstandige waarborg wanneer effectieve nationale bescherming ontbreekt. Dit kan communicatie omvatten met instellingen en organisaties zoals de United Nations Working Group on Arbitrary Detention, Human Rights Watch, Amnesty International, Fair Trials, OMCT en andere relevante mensenrechtenorganen. In combinatie met een zorgvuldig afgestemde nationale verdedigingsstrategie kunnen deze mechanismen aanzienlijke juridische, procedurele en praktische druk creëren.

In sommige gevallen wordt samenwerking met internationale instellingen het enige werkelijke laatste redmiddel, met name wanneer uitlevering, uitzetting of overlevering op korte termijn dreigt. In urgente zaken kunnen internationale beschermingsmiddelen beslissend zijn. Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, het Committee Against Torture en het Human Rights Committee kunnen voorlopige maatregelen aangeven die uitlevering, uitzetting of overbrenging kunnen opschorten. Door het ECtHR aangegeven voorlopige maatregelen zijn bindend voor de lidstaten van de Raad van Europa en kunnen een cruciale rol spelen bij het voorkomen van onomkeerbare schade.